ใบความรู้ที่ 1 เรื่อง เพลงลาวเซิ้ง (เทคนิคการขับร้องเพลงไทย)

ใบความรู้ที่ 1

เรื่อง เพลงลาวเซิ้ง

1.        เทคนิคการขับร้องเพลงไทย

      การขับร้องเพลงไทย เป็นศิลปะที่มีความประณีตมากแขนงหนึ่งมีเทคนิคต่าง ๆ มากมายที่ผู้ร้องจะต้องเรียนรู้และฝึกปฏิบัติเพื่อให้เสียงเพลงที่ออกมามีความไพเราะน่าฟังและสามารถถ่ายทอดความรู้สึกและอารมณ์ได้ถูกต้องตามบทเพลง อันจะทำให้ผู้ฟังเกิดอารมณ์คล้อยตามไปกับเพลงนั้นในที่นี้จะขอกล่าวถึงเพียงเทคนิคบางอย่างที่ใช้กันมากในการขับร้อง ดังนี้

        1. เอื้อน หมายถึง การออกเสียงเป็นทำนองโดยไม่มีเนื้อร้อง

                1.1  เสียงเออ        มีหน้าที่เป็นเสียงนำ  คือ  เผยอริมฝีปากเล็กน้อย แล้วเปล่งเสียงออกจากลำคอให้ดังพอสมควร

                1.2  เสียงเอย        มีหน้าที่ใช้ในตอนสุดวรรคหรือหมดเอื้อน

                1.3  เสียงเอ๋ย        เสียงเอ๋ยนี้ใช้ในการขับร้องที่มีลักษณะของบทร้องเป็นบทชมบทเกี้ยวหรือบทเพลงที่แต่งเป็นสร้อย เช่น ดอกเอ๋ย, อกเอ๋ย,น้องเอ๋ย

                1.4  เสียงหือ         ใช้เฉพาะขับร้องในทางเสียงสูง มักจะใช้ในตอนสุดท้ายของวรรคหรือ บางตอนของทำนองเพลงตามความต้องการของผู้ขับร้องที่จะใช้หางเสียงเพื่อให้เกิดความไพเราะ

                1.5  เสียงอือ          ใช้ในระหว่างรอจังหวะสุดวรรค หรือลงสุดท้ายของเพลงวิธีทำเสียง “อือ” เผยอริมฝีปากเล็กน้อย เปล่งเสียงออกจากลำคอแรงมาก ๆ โดยไม่ต้องขยับคาง ยกโคนลิ้นขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้เสียงออกมาทั้งทางจมูก และทางปาก

        2. ครั่น          เป็นวิธีทำให้เสียงสะดุด สะเทือน

        3. โปรย         ใช้ได้ทั้งหารขับร้องและการดนตรี คือ เมื่อร้องจวนจะจบท่อนก็

โปรยเสียงให้ดนตรีสวมรับ

        4. ปริบ           วิธีทำเหมือนเสียง “ครั่น” แต่เบากว่า

        5. เสียงกรอก เป็นลักษณะที่เกิดจากการกระทำ เสียงที่คอให้คล่องกลับไปกลับมา

        6. เสียงกลืน ใช้ในการร้องต่ำ คือ เมื่อต้องการใช้เสียงต่ำก็กลืนเสียงลงในลำคอ

        7. หลบเสียง  หมายถึง  การร้องที่ดำเนินทำนองเปลี่ยนจากเสียงสูงลงมาเป็นเสียงต่ำ

                เนื่องจากการขับร้องเพลงไทย มีเทคนิคการขับร้องที่สูงมาก ดังนั้นเทคนิคต่าง ๆ ในการร้องเพื่อตกแต่งทำนองให้ไพเราะน่าฟัง ดังกล่าวแล้วนี้ อาจแตกต่างกันไปบ้างตามสติปัญญา ความสามารถที่เห็นว่าความไพเราะของแต่ละบุคคลซึ่งมีลักษณะดังนี้เป็นการแสดงออกถึงความสามารถด้านความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนที่ขับร้องเพลงไทยเดิมที่สามารถประดิษฐ์ทำนองหรือแนวทางการร้องโดยยึดแกนร่วมเดียวกัน

เอกสารอ้างอิง

กันยารัตน์  เจริญจิตต์. (2555).  สื่อประสม. สืบค้น 15 กรกฎาคม 2558, จาก  http://pnru3math53.blogspot.com/2012/09/blog-post_6644.html 

ณาตยา ฉาบนาค. (2551). คู่มือการใช้งาน Microsoft Word 2007. กรุงเทพฯ : สวัสดี ไอที.

นัตติมา กวนพา. (2553). ครบเครื่องเรื่องงานออฟฟิตด้วย 3 โปรแกรมดัง = Top microsoft office2010. กรุงเทพฯ : NetDesign.

หนูม้วน ร่มแก้ว. (2551:218). เทคโนโลยีการศึกษาหลักการและแนวคิดสู่ปฏิบัติ. กรุงเทพฯ : สืบค้นเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2555.